Last year, I bought – maybe impulsively – an HTC Flyer tablet. It shipped with Android 2.3 and got an upgrade to Android 3.2.1. Unfortunately, it never received an update for 4.0, let alone 4.1 or 4.2.

However, I still think the hardware of the Flyer is up to the task. Sure, it only has a single-core CPU, but it runs at an acceptable 1.5GHz, is an ARMv7 CPU and the device carries 1GB of RAM (which is the minimum for JellyBean, according to HTC). Why would I not be able to compile my own ROM for my precious Flyer.

So I have decided I will at least try to compile an Android 4.2 ROM for my Flyer, based on the one of the Nexus 7 (because that build succeeds). I will have to learn a lot about the Android build process and about the Android internals, so if you know great developer resources, let me know!

Wish me luck! I will post my findings on my blog as I go along. Some things might be useful for other people in the process of porting a device…

But then there is Eclipse, which completely ruins this philosophy. Eclipse is shipped as a regular folder, with a .app folder inside it. The binary inside the .app folder loads the application code from folders outside the .app folder.

eclipse/
    artifacts.xml
    configuration/
    dropins/
    eclipse
    Eclipse.app/
    epl-v10.html
    features/
    notice.html
    p2/
    plugins/
    readme/

The application is no longer contained, relies on external sources and it looks awful in your /Applications folder. Fortunately, you can very easily repack Eclipse to look just like a regular OS X application. First, lose the eclipse (all lowercase) symlink. You don’t need that anymore. Now move everything from the eclipse folder (except Eclipse.app) to Eclipse.app/Contents/MacOS. Last, you need to modify eclipse.ini, located in Eclipse.app/Contents/MacOS. This file tells Eclipse where the application code resides. When you open this file and look at its contents, you will probably realize very quickly what you need to do. Change the paths for the startup and launcher.library flags so that they read (beware that the versions of your plugins may differ!):

-startup
./plugins/org.eclipse.equinox.launcher_1.3.0.v20120522-1813.jar
--launcher.library
./plugins/org.eclipse.equinox.launcher.cocoa.macosx.x86_64_1.1.200.v20120522-1813

That’s all! You now have a properly packaged Eclipse app for OS X. Everything should work like it used to.

I really don’t know why Eclipse is shipped in this retarded way for OS X. There was a entry for this in their bug tracker once but is now marked resolved, even though it is not.

While you’re at it, you can also change some of these flags. For instance, if you’re developing Android apps, you can speed up ADT by changing the following flags (According to StackOverflow).

-Dosgi.requiredJavaVersion = 1.6
-Xms128m
-Xmx1024m

While exploring the product, I discovered USB OTG information in the Settings application (see picture). Intrigued as I was, I opened a tab and searched the Internet for more information. Is it really supported? Does HTC offer the necessary accessories? I could not find the answers to my questions and this explains why I am writing about this.

I wanted to get to the bottom of this, so I started a quest to figure this out. At that time I did not have a USB Host OTG cable. For a while, I thought of soldering a converter using regular USB connectors, but the 4th, or ID pin in a USB micro-B connector (which is needed for OTG) is not used in regular USB data cables (Male USB-A/male USB micro-B). The large male A connector has got only four contacts. I searched the web and found two converters for about $2 (including shipping!). I ordered them right away. What is two dollars?!

When they arrived, I tried it. It did not work. No lights, nothing. Kind of disappointed, I put them away. A while later, I stumbled upon a forum post mentioning that the USB port in the Flyer does not produce enough current to power the USB device. I could not believe that I did not think of that.

Using a pen drive, a USB Y-cable (it has two USB-A male connectors and one female) that shipped with some external portable hard drive and a USB charger (probably any adapter with a female USB A connector will do), I tried it again. Great success! The light on the pen drive started blinking and on the tablet a message appeared: “Preparing tablet storage…”. In the settings app, the information of the pen drive became available.

I used Inka File Manager on my tablet to browse the contents of the pen drive. The contents are located in /sdcard/usb (see picture). Even though the setup is rather clumsy, it works like a charm.

But I don’t want to use the OTG functionality to read pen drives. I want to use it to transfer my photos to my tablet during holidays. I bought a Sharkoon Media Reader S (it’s small, light, cheap and it works with most flash storage) and hooked that up in the same way as I did with the pen drive. Again, great success!

Conclusion

It works, but it requires a rather clumsy setup using the following materials:

• The HTC Flyer, duh
• a USB OTG converter
• A USB Y-cable
• A USB charger
• Your preferred USB device: for instance a pen drive or a USB card reader

Note: If it does not work right away, don’t panic. Try it again after rebooting your device or try changing the connections. Also, check that the device you are using is formatted properly. The Flyer can only read FAT32 formatted devices. NTFS formatted hard drives don’t work. I tried, without success…

Disclaimer: Normally, none of the above instructions will damage your device. If however, for some reason, your device gets damaged I cannot be held responsible for it. Use these instructions at your own risk!

USB On-The-Go (OTG)

USB On-The-Go, often abbreviated USB OTG, is a specification that allows USB devices such as digital audio players or mobile phones to act as a host allowing a USB flash drive, mouse, or keyboard to be attached and also connecting USB peripherals directly for communication purposes among them. (source: Wikipedia)

Het is de eerste keer dat ik een risotto en/of rijstpap maak en het is me zeer goed bevallen. Dit was eenvoudig en leuk. Bovendien is het nog eens superlekker ook. Je moet alleen een beetje opletten met de hoeveelheden. Ik heb het gerecht klaargemaakt voor twee personen maar ik had ruimschoots voldoende voor vier potjes. Ik heb ook maar twee eieren gebruikt in plaats van drie. De rijstpap is al zwaar genoeg. À la riche hoefde voor mij dus niet echt.

Het resultaat mag er wel wezen. Na er eentje opgegeten te hebben, kan ik meedelen dat het meer dan goedgekeurd is! Het is heerlijk! Dit ga ik zeker nog maken.

Vanillerisotto

Omdat ik maar eten voor mezelf moest maken, heb ik wat geïmproviseerd voor de bereiding. In plaats van een hele kip te maken, heb ik een kippelbil gekocht in de delhaize en deze in een potje klaargemaakt. Ik heb een kleine ui in grote stukken versneden, samen met een teentje look en tijm en laurier. Dit heb ik dan in “een klontje boter” gestoofd en daar mijn kippenbout  aan beide zijden in gebruind op een sterk vuur. Daarna heb ik het vuur zacht gezet en het deksel op de pot gezet zodat het kipje nog lekker verder kon garen. Resultaat: lekker, sappig gekruid kipje.

Voor de appelmoes heb ik gewoon het recept gevolgd. Fluitje van een cent. De appelmoes was eerst wat te vochtig maar dat is snel opgelost door het vocht te laten verdampen. Minder water is de boodschap.

Toch een geslaagde maaltijd als je ‘t mij vraagt het heeft me verdomd goed gesmaakt!

Kip met appelmoes en kroketten

Sinds die bewuste aflevering wou ik het ook wel eens proberen. Ik ben dus naar de supermarkt geweest en heb me wat loskokende aardappelen gekocht en met veel enthousiasme begonnen aan de kroketten, wel 63 stuks!

Een leger van kroketjes

Het ging allemaal uitstekend tot ik ze in de friteuze legde. Eerst ging het goed. Een beetje schudden met het mandje zodat ze niet aan elkaar gaan kleven. Even later begon het vet echter sterk te bruisen en te knetteren: water! Mijn kroketten waren duidelijk niet droog genoeg. Eentje is ontploft, met de nodige spatten tot gevolg. Gelukkig stond ik op enige afstand. Twee andere kroketten zijn (quasi) leeggelopen. Dju! Alvast geen dendererend succes.

Wat de smaak betreft, zijn ze alleszins wél een denderend succes. Daar kan een diepvrieskroket niet tegenop!

Ik moet wel onthouden voor de volgende keer dat de aardappelen nog niet droog genoeg zijn op het moment dat ik denk dat ze droog zijn. De puree moet door en door droog zijn.

Een daarvan is het bakken van een brood op authentieke wijze. Al enige dagen ben ik naar demonstratiefilmpjes op het internet aan het kijken. De bereidingswijzen lopen erg uiteen: van amateuristische bereidingen (zout rechtstreeks op de gist etc.) tot demonstraties in een professionele keuken (bakkers etc.). Als goede beginneling mik ik uiteraard ergens daartussen en ik begin met een wit brood. Dat is naar het schijnt het gemakkelijkste.

Omdat alle recepten verschillen, volg ik gewoon het recept op de bloemzak. Ik weeg alles en zet het klaar. Tijd om te beginnen! Bergje maken met een kuiltje, boter en zout aan de buitenkant, gist oplossen in lauw water. Veel te weinig water, lijkt me maar ik stel me daar verder geen vragen bij.

Wat later zit ik met mijn handen in het water en de bloem tot ik me bedenk dat ik met slechts 30ml water bezig ben in plaats van 30cl (300ml) wat op de verpakking stond. Shit! Ik probeer mijn handen wat proper te maken om nog 270ml lauw water van de kraan te nemen maar het wordt een knoeiboel. Memo to myself: zorg dat alles JUIST klaarstaat.

Uiteindelijk komt alles wel min of meer goed en ben ik als een gek aan het kneden. Klaar  om het deeg voor een eerste keer te laten rijzen. Dus ik leg het in een kom, bedek het met een doek en zet dit in een oven die rustig op 40 graden staat te draaien. Mijn deeg rijst voornamelijk in de breedte maar het rijst dus ik ben tevreden.

Na 30 minuten haal ik het terug uit. Het volume is netjes verdubbeld maar… het plakt helemaal aan de kom. Dju zeg! Ik pruts het voorzichtig los maar ik kan het niet goed te baas blijven. Ik moet het dus wel weer even wat kneden.

ik geef het brood wat vorm en leg het in de ovenschaal. Doek erover en laten rusten voor een 40-tal minuten. Het brood rijst weer voornamelijk in de breedte. Jammer… Ondertussen verwarm ik de oven al op 250 graden. Op die manier hou je nog voldoende hitte over wanneer je de oven opent om het brood erin te zetten. Het brood zelf bak ik op 200 graden.

Tot mijn grote vreugde groeit het brood tijdens het bakken toch nog een beetje in de hoogte. Hoera! Na een halfuurtje kan ik het uit de oven halen. Ik had gehoopt dat het iets beter zou loskomen maar dat was niet bepaald het geval. Misschien moet ik in het vervolg de ovenschaal toch maar een klein beetje invetten of een vel bakpapier gebruiken.

Wat de smaak betreft, staat het ook nog niet helemaal op punt maar voor een eerste keer is het zeker geslaagd. Ik vind dat het nog wat te veel naar gist smaakt en dat het redelijk zwaar is. Dat tweede is waarschijnlijk te wijten aan mijn redelijk brute behandeling na de eerste rijs. Het eerste is misschien op te lossen met wat meer bloem of minder gist. Ik vind zelf ook dat het brood nog een beetje te vochtig is. Een beetje extra bloem lijkt me dus zeker geen slecht idee. Ik denk trouwens dat dit het deeg ook ten goede komt: een droger deeg is stijver en zal dus minder in de breedte rijzen. Verbeter me als ik fout ben.

Al bij al toch een geslaagde poging. Het brood is lekker vanaf de tweede snede, wanneer je de gistsmaak niet echt meer proeft. Charlotte en ik hebben het toch met veel smaak opgegeten voor onze trip naar Amsterdam.

Tot slot nog een beeldje van mijn broodje.

De overstap

Een paar dagen na mijn aanvraag vond ik de mooie envelop van Mobile Vikings in de bus. Spannend!

In de enveloppe zit een brief met instructies en op de brief plakt de simkaart. De simkaart is microsim compatibel (tenzij je een andere bestelt). Wees voorzichtig bij het losmaken van de simkaart zodat je niet per ongeluk enkel de microsim losmaakt. Ik heb met een breekmes eerst de twee verbindingspuntjes doorgesneden en vervolgens de simkaart eruit gedraaid. Als je van de eerste keer goed snijdt, moet je zelfs achteraf geen scherpe randjes meer wegsnijden.

De instructies in de brief zijn redelijk duidelijk. Je moet een SMS’je sturen om je simkaart te activeren. Op dat moment wordt de overdrachtprocedure in gang gezet. Dit kan tot 3 werkdagen duren. Ergens in die periode zal je huidige simkaart ophouden met werken. Je kan dus maar beter je nieuwe simkaart bij de hand houden om onaangename momenten te voorkomen.

Evaluatie

Ik ben nu 126 dagen Mobile Viking, vier maanden dus. In deze periode…

• … heb ik 3 keer herladen voor 15 euro.
• heb ik twee personen tot viking gemaakt waarvan er eentje zijn simkaart heeft geactiveerd.
• … ben ik in het buitenland geweest.
• … ben ik overgestapt van een dumbphone (al is de Sony Ericsson C510 niet zó dumb) naar een smartphone (HTC Wildfire S).
• … heb ik één storing meegemaakt.

In telecomland moeten data abonnementen blijkbaar steevast peperduur zijn. Bij Mobile Vikings is dit anders. Voor mijn overstap was ik Mobistar Tempo Music. Ik kreeg per herlaadbeurt van 15 euro 300 gratis sms’en, een code voor een waardeloze tombola en bij het deelnemen aan die tombola een mini-geschenkje naar keuze (5 MMS’jes, wat belkrediet of enkele megabytes). Bitter weinig dus eigenlijk.

Bij Mobile Vikings krijg ik per herlaadbeurt van 15 euro 1000 SMS’en aan alle netwerken, 1000 SMS’en aan Mobile Vikings, 2GiB data extra. Die data is bovendien zelfs onbeperkt. Ook al vervalt je bundel, voor extra data hoef je (voorlopig toch) niet bij te betalen.  Dit is echt fantastisch. Dankjewel, Mobile Vikings.

Wat betaal ik hier nu voor? Toen ik bij Mobistar wegging, heb ik nog net mijn herlaadgeschiedenis gekopieerd. Over een periode van 45 maanden (iets minder dan 4 jaar) betaalde ik gemiddeld 10.16 euro per maand. Ik ben nu 4 maanden bij Mobile Vikings, ik heb driemaal 15 euro herladen, ik heb nog een een gratis herlaadbeurt staan en ik heb nog 21.58 euro op mijn simkaart. Dit wil zeggen dat ik voor deze vier maanden gemiddeld (3 * 15 – 15 – 21.58) / 4 = 2.105 euro heb betaald. Dit is wat anders dan wat de concurrentie aanrekent voor haar abonnementen…

In het buitenland heb ik slechts occasioneel mijn mobiele data ingeschakeld. 50 cent per megabyte is niet van het duurste maar het is zeker genoeg. Van prijs valt dit dus nog wel mee.

In deze 4 maanden heeft er zich een storing voorgedaan. Ik heb er eigenlijk niet veel last van gehad buiten het feit dat ik mijn SMS’en voor een tijdje niet buiten kreeg. Dit is natuurlijk eventjes hinderlijk maar het was redelijk snel opgelost. Een goede raad is om na een storing je GSM even op airplane modus te zetten en dan airplane modus uit te schakelen. Dit zorgt ervoor dat je GSM weer verbonden is met het netwerk na een storing. Storingen blijven echter onwenselijk maar als ze snel opgelost zijn en niet te frequent gebeuren kan ik er nog wel mee leven.

Het is echter niet zo eenvoudig om Mobile Vikings te gebruiken op een dumbphone. Als je wil weten hoeveel belkrediet je over hebt, moet je surfen naar de website of een SMS met boodschap ‘BAL’ (van balance) sturen naar het nummer 1966. Dit is niet echt gebruiksvriendelijk: surfen op het kleine scherm van een dumbphone is niet zo leuk en dumbphones hebben niet altijd een 3G chip aan boord. Het SMS’en is al even onpraktisch. Hint hint Mobile Vikings, een service à la #121# zou zeer handig zijn.

Mobile Vikings is in mijn ogen vooral gericht op de smartphone gebruiker. Wie heeft er dan ook meer internet nodig dan deze mensen? De nadelen die ik zonet opnoemde, verdwijnen ook meteen omdat er voor Android en iOS applicaties bestaan waarmee je je account kan beheren.

Eén ding is zeker: ik kan niet meer zonder mijn smartphone en Mobile Vikings is daar deels verantwoordelijk voor. Het gemak om overal internet te hebben kan ik niet beschrijven. Ik zou dan ook Mobile Vikings willen aanbevelen voor iedereen die af en toe op het internet gaat met zijn gsm en/of voor iedereen in het bezit van een smartphone.

Moest je overtuigd zijn, laat je dan vooral niet tegenhouden en word Mobile Viking door op onderstaande banner te klikken. Je kan er enkel beter van worden.

Voor mij verliep deze onderneming een pak minder vlot dan bij Charlotte.

Mijn eerste poging was bij de lokale schoenmaker in het dorp: geen resultaat. De sleutel zou beschermd zijn en hij kon hem niet bijmaken. Jammer maar eerlijk is eerlijk.

Ik heb het dan maar anders aangepakt en ben op het merk van de sleutel beginnen zoeken. Al snel kwam ik uit bij sleutelmaker.be. Vanmorgen ben ik daar geweest voor een kopietje van mijn sleutel. Op een halve minuut was de sleutel klaar maar daarmee was de kous niet af: de sleutel werkte niet. Sterker nog, hij paste niet eens in het slot. Dit was niet eens zo moeilijk te zien als ik de sleutel eens nader bekeek. Bovendien zag het er ook maar naamloze rommel uit (al heb ik niet noodzakelijk iets tegen naamloze rommel, zolang het maar werkt). Hier rekenen ze dus 9 euro voor…

Dan maar naar Mister Minit geweest op de Bondgenotenlaan. Daar kreeg ik al snel te horen dat ik bedrogen was met de waardeloze sleutel die ik gekocht had. Het enige alternatief daar was anderzijds ook niet helemaal bevredigend: een extra sleutel zou me 24 euro kosten. Dit keer echter wel met de garantie dat hij zal werken of anders geld terug. Wegens gebrek aan andere opties, heb ik dat dan maar gedaan.

Omdat ik ontevreden was, ben ik nog teruggegaan naar de sleutelmaker met de hoop mijn geld terug te krijgen. Toen ik zei dat de sleutel van geen kanten werkte, verdween de man plotseling met de sleutel in zijn atelier achteraan. Er weerklonk geluid van een machine en even later stond hij er weer: “Hier, probeer het nog een keer”.

Voor mij was de maat wel vol. Ik had echt geen zin noch tijd om 1001 over en weer tussen de winkel en mijn kot te rijden om elke keer de sleutel een beetje platter te laten maken. Dus ik vertelde de man dat ik het bizar vind dat die sleutel zou moeten werken terwijl het profiel sterkt verschilt met de originele sleutel. “En gij weet dat beter dan ik?!” krijg ik dan naar mijn oren gegooid. Blijkbaar mag je iemand die rommel verkoopt er niet op wijzen dat hij rommel verkoopt.

Ik kreeg nog wel een (overigens wel aanneembare) uitleg over multifuctionele sleutels die een 50-tal profielen hebben en dat mijn bijgemaakte sleutel een vereenvoudigd profiel is dat in alle 50 profielen past en dat het de ene keer wel lukt en de andere keer niet. Het kon me echter niet meer schelen dus ik vroeg naar garanties. Geen, helemaal geen. Naar mijn geld kan ik ook fluiten. Hij kon hoogstens een waardenbon geven. Kwakzalver! Hier ga ik nooit meer.

Ik heb dus weer wat bijgeleerd: als je een sleutel wil laten bijmaken, kan je maar beter voor een originele sleutel kiezen en wat meer betalen. Ook al werken merkloze sleutels soms, een echte garantie heb je niet. Dit is nu net wat je als consument verwacht: de dingen die je koopt, moeten werken.

Met een beetje geluk kan ik die sleutel wel doorverkopen aan de volgende huurder…

Mobile Vikings is een Belgische operator die zich tot doel gesteld heeft mobiel internet goedkoop aan de man te brengen. Mobile Vikings is een virtuele provider wat wil zeggen dat ze zelf niet over een netwerk beschikken. Om hun dienste te leveren, maken ze gebruik van het netwerk van een andere operator. In dit geval is dit het netwerk van Base (onderdeel van de KPN groep) en als ik me niet vergis, maken Base en Mobistar gebruik van elkaars netwerk om een betere dekking te verkrijgen.

Mobile Vikings is – bij mijn weten – de enige operator in België die mobiel internet voor een schappelijke prijs weet aan te bieden. Ze verpakken dit alles in een prepaid formule van 15, 25 of 40 euro. Geen gezever dus met de zogezegd-toch-geen-abonnementen van Mobistar of Proximus waar je moet tekenen voor minstens 2 jaar. Ik heb me nooit zo’n formule laten aansmeren. Ik zou na een tijd een gigantisch bedrag aan belkrediet opgespaard hebben en zeg nu zelf; geld heb je liever in je portemonnee dan op je simkaart.

Ik verkies dus prepaid formules. Je betaalt voor wat je verbruikt/gaat verbruiken en je kan uitstappen wanneer je wil. Dit verplicht Mobile Vikings de service te leveren die ze belooft. Zo niet, gaan de klanten lopen. Het enige nadeel van prepaid is dat je van tijd tot tijd nog eens moet controleren of je nog voldoende krediet hebt. Een kleine moeite als je het mij vraagt.

Op papier ziet het er dus rooskleurig uit. Ik behoud een prepaid-formule, het eigenlijke netwerk blijft hetzelfde, de prijzen vallen mee, … Niets houdt me tegen om over te stappen. Toch stort je je tegelijkertijd ook een beetje in het duister. Je kan nooit weten hoe de overstap gaat verlopen. Enerzijds hoor ik veel goede dingen over Mobile Vikings, anderzijds hoor ik ook dat de dekking onvoldoende zou zijn, vooral in landelijke gebieden.

De vraag is natuurlijk wat hier van aan is. Daarvoor is het nog even wachten op mijn SIM-kaart. Ik wacht alvast vol spanning af. Ondertussen ga ik nog wat resterend belkrediet opdoen en proberen morgen een goed examen af te leggen. Van zodra ik Mobile Vikings grondig getest heb, lees je het in een nieuwe post.

edit: Intussen is ook Proximus gestart met een goedkoop abonnement voor mobiel internet. Het kost echter maandelijks 20 euro en is bovendien slechts voor 5000 mensen beschikbaar. Ter vergelijking: het goedkoopste herlaadbedrag bij Mobile Vikings is 15 euro en Mobile Vikings heeft 72000 klanten. Als je het mij vraagt, is Mobile Vikings dus nog steeds de beste provider voor mobiel internet ook al heeft Proximus een iets geavanceerder 3G netwerk.